عالم ربانی فقیه عارف مرحوم آیت الله حاج شیخ عباس هاتف قوچانی(ره) از بزرگان اهل معنا , هم در فقه مجتهد بودند و هم درعلوم عقلی ید طولایی داشتند ( جامع منقول و معقول بودند ) و هماخلاقی بودند و هم عارف متواضع ,ئمودب و با محبت . آشنایی ما باایشان از روضه های صبح پنجشنبه که در منزلشان برقرار می شد , شروع شد . یک خاطره که از ایشان به یادم هست این است کهزمانی دو نفر از آقایان که در فلسفه متخصص بودند , به نجف درمسجد سهله آمدند . یکی از آنان برای اثبات حرف خودش در محضرعباس قوچانی , پافشاری روی حرف خودش داشت و سروصدا و جدل کرد . آقای قوچانی که تربیت یافته ی مکتب مرح ومالله قاضی(ره) بود , خیلی آرام و متین جواب آن ها را داد و آنان رابه آرامی قانع کرد . حالا عرض می کنم : این یک دستور کلی است که انسان در مذاکره مطلب را بیاورد , ولی خودش را نیاورد . این هاکسانی اند که از نفس گذشته اند . بالعکس هم کسانی هستند کهاز نفس نگذشته اند . ایشان واقعاً دانشمند بودند . آقای آخوندی ازانتشارات اسلامیه در آن زمان تصحیح دوره ی جواهر را به ایشان دادهرحمت الله علیه حاج شیخ آیت بود .

*برگرفته از کتاب دلداده