ختم ذکر « عالم الغیب و الشهادۀ » نیاز به دستور استاد دارد؟
هر که با خلوص و اعتقاد تمام،بعد از نماز صبح،صد بار بگوید :
« عالم الغیب و الشهادۀ »
خدای تعالی او را از اهل یقین گرداند و از اصحاب کشف شود،چنانکه اسرار صورت و معنی بر او روشن گردد و هر کاری را آغاز کند فتح برایش حاصل گردد و از امور غیبی بهره مند گردد.
منبع : کتاب رهنمای گرفتاران،ص 230سئوال یکی از دوستان :
باسلام.خواستم بدونم این ذکر رو همه میتونن بگن یا نه.یا باید با اجازه استاد باشه؟
جواب:
این ذکر برگرفته از آیه 22 سوره حشر است.
خواندن 4 آیه آخر سوره حشر (آیه 21 تا 24) بسیار توصیه شده و بسیاری از بزرگان اعلام داشته اند که احتمال وجود اسم اعظم در این آیات بسیار زیاد است.خواندن آین آیات به ترتیبی که در قرآن کریم ذکر شده،نیازی به توصیه استاد ندارد.
اما آنچه که از معنای لغوی ذکر «عالم الغیب و الشهاده» برمی آید و با توجه به اینکه قسمتی از یکی از این آیات مذکور می باشد،بهتر است که با توصیه و تأیید استاد گفته شود هر چند که کتبی که این ذکر را توصیه نموده اند،قید نکرده اند که حتما بایستی به دستور استاد گفته شود.
یا علی مدد - یار آشنا
متن کامل دعای جوشن کبیر با ترجمه
برکات و فضیلت و خواص بند به بند دعای جوشن کبیر
حکایتی زیبا از گلستان سعدی
پیاده ای سر و پا برهنه با کاروان حجاز از کوفه بدر آمد و همراه ما شد و معلومی نداشت و خرامان همیرفت و میگفت
نه به استر بر سوارم نه چه اشتر زیر بارم نه خداوند رعیت نه غلام شهریارم
غم موجود و پریشانی معدوم ندارم نفسی میزنم آسوده و عمری میگذارم
اشتر سواری گفتش ای درویش کجا میروی برگرد که به سختی بمیری نشنید و قدم در بیابان نهاد و برفت چون به نخله محمود در رسیدیم توانگر را اجل فرا رسید درویش به بالینش فراز آمد و گفت ما به سختی بنمردیم و تو بر بختی بمردی
شخصی همه شب بر سر بیمار گریست چون روز آمد بمرد و بیمار بزیست
ای بسا اسب تیز رو که بماند که خر لنگ جان بمنزل برد
بس که در خاک تندرستان را دفن کردیم و زخم خورده نمرد
چند رباعی از مرحوم صغیر اصفهانی(ره)در مدح حضرت علی(ع)
زندگینامۀ شاعــــر و عارف کبیر استاد محمـد حسین صغیر اصفهانی(ره)
شعری زیبا از مرحوم محمد حسین صغیر اصفهانی
شعری زیبا از مرحوم محمد حسین صغیر اصفهانی،
عارف و شیدای ائمه (ع)،متخلص به صغیر
ای مظهر احد هو یا علی مدد ای محرم صمد هو یا علی مدد
ای شاه ذو رَشَد هو یا علی مدد ای میر معتمد هو یا علی مدد
الله را اسد هو یا علی مدد
درجات مردم - روایت عبدالعزیز قَراطیسی
علامه طهرانی رحمه الله رحمه واسعه در کتاب شریف روح مجرد میفرمایند:حضرت آقا(مرحوم حاج سيد هاشم حداد) كراراً و مراراً ديده شد كه روايت عبدالعزيز قَراطيسي را براي رفقا قرائت مينمودند؛ كه حتماً بايد اين راه با رفق و مدارا طيّ شود، أعمال سخت و سنگين سالك را ميكُشد و نفس وي را ميشكند، بطوريكه ديگر قادر بر حركت نميباشد، عيناً مانند مسافر پا شكسته؛ وي چگونه ميتواند بيابان را طيّ كند؟!
اين روايت را كلينيّ در «اصول كافي» نقل كرده است و عين مضمونش اينستكه: عبدالعزيز قَراطيسي روايت كرده كه قَالَ لِي أَبُو عَبْدِاللَهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ:
يَا عَبْدَ الْعَزِيزِ! إنَّ الإيمَانَ عَشْرُ دَرَجَاتٍ بِمَنْزِلَةِ السُّلَّمِ يُصْعَدُ مِنْهُ مَرْقَاةً بَعْدَ مَرْقَاةٍ وَ لَا يَقُولَنَّ صَاحِبُ الاِثْنَيْنِ لِصَاحِبِ الْوَاحِدِ: لَسْتَ عَلَي شَيْءٍ! حَتَّي يَنْتَهِيَ إلَي الْعَاشِرِ.
فَلَا تُسْقِطْ مَنْ هُوَ دُونَكَ فَيُسْقِطَكَ مَنْ هُوَ فَوْقَكَ. وَ إذَا رَأَيْتَ مَنْ هُوَ أَسْفَلُ مِنْكَ بِدَرَجَةٍ فَارْفَعْهُ إلَيْكَ بِرِفْقٍ، وَ لَا تَحْمِلَنَّ عَلَيْهِ مَا لَا يُطِيقُ فَتَكْسِرَهُ! فَإنَّ مَنْ كَسَرَ مُؤْمِنًا فَعَلَيْهِ جَبْرُهُ.

«حضرت صادق عليه السّلام به من گفتند: اي عبدالعزيز! ايمان ده درجه دارد مثل نردبان كه بايد از آن پلّهپلّه يكي پس از ديگري بالا رفت. نبايد كسي كه داراي دو درجۀ از ايمانست به آنكه داراي يك درجۀ از ايمانست بگويد: تو داراي منزلت و مقامي از ايمان نميباشي! و همينطور درجه به درجه تا برسد به درجۀ دهم.
و نبايد تو ساقط كني و از ارزش بيندازي آن كس را كه پائينتر از تست؛ كه در اينصورت ساقط ميكند و از ارزش مياندازد تو را آن كس كه بالاتر از تست!
و چون نگريستي كسي را كه پائينتر از تست، بايد وي را با رفق و ملايمت به سوي خود بالا بري؛ و بر او تحميل ننمائي گفتاري و مطلبي را كه طاقت آنرا نداشته باشد كه در اينصورت او را خواهي شكست! و كسي كه مؤمني را بشكند، بر عهدۀ اوست زخم بندي و التيام شكستگي استخوانهايش.»
جَبر به معني شكسته بندي است، و جابر و جبّار به شكسته بند ميگويند. يعني كسيكه موجب شكستگي و ضعف و ترديد و شكّ در ايمان مؤمني گردد، بواسطۀ إلقاء مطالب سنگين توحيدي و أسرار إلهيّه كه وي طاقت تحمّل و ادراكش را نداشته باشد، بر عهدۀ اوست كه جبران كند و آنقدر رنج و زحمت بر خود تحمّل نمايد تا رفع شبهه گردد؛ و گرنه در روز بازپسين وي را قاتل يا جارِح به حساب آورده و مطالبۀ ديه از او ميكنند.
http://entezari63.blogfa.com
کتاب « آیین رستگاری » مجموعه مصاحبات علامه حسینی طهرانی
کتاب « آیین رستگاری »
مجموعه مصاحبات مرحوم آیت الله سید محمدحسین حسینی طهرانی
پیرامون آداب و ارکان سیر و سلوک إلی الله

کتاب «آیین رستگاری» مجموعه مصاحبات مرحوم آیت الله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی پیرامون آداب و ارکان سیر و سلوک إلی الله و رعایت امور لازمه جهت سیر در راه کمال و سعادت است که صوت پیاده شده آن، پس از اصلاح و ویرایشی فی الجمله به همراه مقدّمه و تصحیحات فرزند ایشان آیة الله حاج سیّد محمّد محسن حسینی طهرانی به همراه لوح فشرده سخنرانی ها به زیور طبع آراسته گردیده است.
مرحوم علامه آیتالله طهرانی از نوادر اولیای الهی و عباد صالحین است که خود پس از طی مراتب سلوک در خدمت علامه طباطبایی و سپس مرحوم عارف بالله شیخ محمدجواد انصاری همدانی، درآخر رحل اقامت و اعتکاف را در عتبه ملکوتیه حاج سیدهاشم حداد افکند و به سرمنزل مقصود واصل گردید و در حریم معبود وفود نمود.مرحوم علامه طهرانی بارها میفرمود: وقتی من به محضر حضرت حداد رسیدم، گمشده خود را پیدا نمودم و همه مطالب و تقاضاها و امنیه خویش را در او یافتم.
وی در این کتاب به توضیح و توصیف مراتب سیر و سلوک با بیانی روان و مبرهن پرداخته است که برخی عناوین مهم این کتاب عبارتند از: منظور و مقصود از خلقت انسان، در مکتب توحید مقصد خداست، برای رسیدن به خدا باید از هرچه غیر خداست چشم پوشید، مشکلات و موانع موجود در سیر و سلوک الی الله، لزوم کتمان اسرار الهی و آثار سوء کشف سر، لزوم متابعت کامل از استاد در سیر و سلوک الی الله، ارکان مهم در سیر و سلوک الی الله، کیفیت زیارت امام معصوم علیه السلام و مشاهد مشرفه.
علامه طهرانی در اولین مجلس از این مجموعه، به بیان این نکته میپردازد که در مکتب توحید مقصد خداست و توکل فقط باید به او باشد و در ادامه خاطرنشان می کند: اعتماد به نفس در مقابل اعتماد به خدا اعتماد به بت است.
وی در مجلس دوم این نکته را حائز اهمیت می داند که در راه رسیدن به خدا از همه چیز غیر از او باید چشم پوشید و با همت بلند برای اهداف بلند گام برداشت. یکی از عناوین مهم در این مجلس عدم توجه به خوابها و مکاشفات در راه رسیدن به خداست زیرا اساس مسأله عرفان بر توهّم و تخیّل و تصنّع نمیباشد.
وی در این فصل خاطر نشان می کند: علامت قرب توجه به خداست، ذکر خداست، وارد شدن در حرم خداست، و علامت بعد عدم میل به عبادت است، عدم میل به ذکر خداست، عدم میل به یاد خداست، میل به امور متکثره و شهوانیه و غفلت و اعراض از خدا و حب جاه و مال و ریاست و ...علامت صحت طریق این است که توجه انسان به آن عالم زیادتر بشود و از این عالم همواره پهلو تهی کند و قبل از اینکه موت برسد انسان مستعد شود یعنی حرکت کند به سوی عالم مجردات، حرکت کند به سوی عالم قدس و عالم خلوص.
مؤلف در مجلس سوم، بر لزوم کتمان اسرار الهی و آثار سوء کشف سر تأکید می کند و می گوید: سرّ در هر مرحلهای به حسب همان مرتبه لحاظ میگردد. مهمترین مصداق کتم سرّ مخفی داشتن حالات و دستورات و تکالیفی است که از جانب استاد بر سالک القاء میشود. در این مجلس به این نکته مهم اشاره میشود که افشای سرّ در بسیاری از موارد موجب محروم شدن دیگران از راه خدا به علت عدم فهم صحیح آنها از مسائل است.
لزوم متابعت از استاد کامل به مقتضای روایت امام سجاد (ع) که فرمودند: «به درّه هلاک میافتد هر کسی که راهنمائی در مسیرش نداشته باشد» عنوان مجلس چهارم از این مجموعه است. علامه طهرانی در این بخش به این مسئله میپردازد که تمامی افرادی که به مقام و منزلی دست یافتهاند از طریق پیروی از فردی کاملتر بوده است. در این مجلس بیانی زیبا دارند از اینکه عرفان اختصاص به سجاده و مناجاتهای نیمه شب ندارد و درس رسول الله(ص) درس طهارت و معرفت نفس و اخلاق است.
علامه طهرانی در دو مجلس آخر از این کتاب به بیان شرائط و ارکان مهم در سیر و سلوک الی الله اشاره می کند که بهترین بیانگر این شرائط، شعر معروف: «صمت و جوع و سهر و عزلت و ذکری به دوام ناتمامان جهان را کند این پنج تمام» است. در این دو مجلس به بعضی از نکاتی که غالبا در سیر و سلوک مغفول عنه واقع میشود اشاره شده است. از آن جمله میتوان به این اشاره کرد که تجلیات خدا فقط در سایه آرامش نفس است. یکی از نکات اساسی در راه خدا عدم اکتفا به صرف تسمیه خود به سالک است.
در مجلس آخر به لزوم داشتن رفیق برای حرکت در راه خدا و لزوم تعاون در این راه اشاره می کند و در انتها یکی از مهمترین و آسانترین راهها برای رسیدن به مقصود را معرفت به حقیقت ائمه اطهار (ع) و توسل و انابه به انوار طاهره ایشان میشمرد و به کیفیت زیارت ائمه علیهم السلام اشاره می کند.
http://entezari63.blogfa.com
متن بیانات ایت الله شوشتری در حرم امام رضا علیه السلام
متن بیانات استاد معظّم حضرت آیت الله شوشتری (حفظه الله)
در حرم مطهر حضرت امام علیّ بن موسی الرّضا (ع)
شعبان 1390





هو