در طول تاریخ بسیاری از مردان خدا را با داشتن کشف و کرامت شناخته اند
یکی از بزرگان می گوید این کار ، کار دجالی است
البته منظور این است که عشق از کشف و کرامت بالاتر است
و کسی که طالب کشف و کرامت است، نمی تواند نهایت عرفان و عشق را دریافت کند
البته بزرگان خالی از کشف و کرامت نیستند، اما اگر سالکی با دیدن یک کرامت شیفته راه عرفان شود یقین به مقام معرفت نخواهد رسید
گروهی می پندارند که عرفان را نمی توان با عقل شناخت و این راه را باید تنها با عشق رفت
همین مسله باعث شده است که بسیاری از مردم به عرفان خوش بین نیستند
در صورتی می دانیم به یقین چنین نیست
اگر ما در زندگی نامه ی بزرگان عرفان تحقیق کنیم متوجه خواهیم شد که تمامی آنها با دانش و عقل سلیم عرفان را پذیرفته اند .
عرفان عاقلانه یقین اندر یقین ما را به مقصد خواهد رساند
در واقع اگر خرد و یا عقل نباشد ما در هیچ راهی موفق نخواهیم بود .
سرعت در عرفان عاقلانه غبار از عشق را می زداید
اگر عرفان عاقلانه نبود یقین مثنوی مولانا، تمهیدات عین القضات، مرصاد و عباد رازی، شاهنامه فردوسی وووووو
بسیاری دیگر از آثار بزرگ به یادگار نمی ماند
امروز واژه طریقت و سیر و سلوک دچار چالش شده است
در صورتی که می دانیم طریقت یعنی طی طریق و رفتن راهی که با زیر بنای شریعت باشد
شریعت دستورات از طرف خداوند است و عمل به آن طریقت می باشد
در قرآن کبیر در سوره مائده ( شرعه و منهاجاً) این دو واژه را کنار هم قرار داده است
می فرماید: ما برای هر قوی شریعت و طریقت آورده ایم
حال گروهی سیر و سلوک را طریقت می دانند
بهتر است این دو واژه یعنی سیر و سلوک و طریقت را به نوع دیگر معنی کنیم
بگویم طریقت راهی است که با پرچم شریعت باید رفت و سیر و سلوک فنونی هستند که ما را در عمق و سرعت طریقت یاری می کنند
بنابراین اگر روشی در هر دین و قوم و مذهبی برای شفاف کردن نکات ظریف در طریقت یاری نماید جای اشکال و نفی نیست
قرآن کبیر قوم و گروه را خاص و محدود نکرده است
اهل قلم از دیر باز عرفان را محکوم به این کرده اند که راه و روش عرفا وابسته به مکاتب هندی و یا بودایی است
حال متوجه شدیم که این انتقادات پوشالی است
اگر بطور مثال ما برای گفتن ذکر روشی داشته باشیم که شبیه آن در ادیان دیگر باشد نمی توانیم بگویم که این کار غلط و اشتباه است
ما امروز برای حفظ قرآن ازرایانه و یا مثلا ضبط صوت استفاده می کنیم تا سریع تر به مقصد برسیم
حال اگر بگویم این دستگاه خارجی است و روش آن در خارج هم هست و ما نباید از آن استفاده کنیم به نظر شما حرف بیهوه ای نیست؟
نحوه آشنایی بنده با مرحوم معلم دامغانی که انسان کامل و برجسته ای بود و پس از اجتهاد عمامه را برداشت و به کار آزاد پرداخت. شروع آشنایی این چنین بود:من از قبل با حسن آقای الهیان فرزند مرحوم شیخ علی اکبر الهیان که طلبهٔ فاضلی بود و زیر دست حاج شیخ مجتبی قزوینی درس می خواند،ایشان در دبیرستان رمی تدریس می کرد و به بنده لطف داشت،یک روز در قم مهمان بنده بود، عرض کردم آقای الهیان شمادر قم استادی را می شناسید که بنده از او استفاده کنم؟ گفت: بله،گفتم: کیست؟
هو